سپس در همان ماه، یك هیأت بیست نفری از كارشناسان فنی به سرپرستی رئیس میدانی اسبق شركت نفت ایران وانگلیس، به نمایندگی از طرف هشت شركت، به ایران پرواز تا از پالایشگاه آبادان بازدید نمایند. این سفر به منزله یک سفر تحقیقاتی جهت تخمین بهای مالی به كار انداختن مجدد پالایشگاه به حساب می آمد.[ 109 ]

در آغاز ماه مارس 1954، بعد از ارائه یك گزارش مثبت توسط هیأتی كه در ماه فوریه به ایران رفته بود، رؤسای كارتل نفت در لندن ملاقات و كنسرسیوم نفت از نظر مالی محقق شد. طرحی تهیه و یك هیأت نمایندگی در دهم آوریل جهت انجام مذاكرات به تهران رفت. اعضاء هیأت عبارت بودند از جی.اچ.لادون، از شل، اچ.ایناسنو، از شركت نفت ایران وانگلیس و اورویل هاردن از استاندارد نیوجرزی، به ترتیب هلندی، انگلیسی و آمریكائی بودند. وقتی آنتونی ایدن در دوازدهم آوریل در مجلس عوام خبر رفتن هیأت را به تهران اعلام می كرد، هِربِرت موریسون، وزیر امور خارجه دولت كارگری از فرصت استفاده كرد كه بگوید:

بهتر است كه این مسائل به مرور زمان از طریق مذاكرات دوستانه با ایران حل شوند نه اینكه مثل قبل از طریق جنگ و خشونت حل گردند. اگر از راه خشونت و جنگ حل می شد امروز این بیانیه را نمی توانستیم اعلام نماییم.[ 110 ]

در 14 آوریل 1954، مذاكرات رسمی شروع شد. مذاكرات تا اواسط ماه مه هنگامی كه سه مذاكره كننده ناگهان جهت مشورت به لندن برگشتند، پیشرفت كرد. “مشكل اصلی در ارتباط با موضوع مدیریت مؤثر میدانهای نفتی و پالایشگاه بودند،”[ 111 ] و چند توافقنامه می تواند در چارچوب قانون ملی كردن جا بگیرند. در 20 ماه ژوئن مذاكره كنندگان “پس از بررسی های فراوان فرمولی پیدا کردند كه دیدگاه و نظر دولت ایران را در خصوص حاكمیت مطلق و همزمان قدرت لازم به قدرتهای عضو کنسرسیوم جهت عملیات نفتی تأمین می کرد”[ 112 ] به تهران بازگشتند. سرانجام در 5 آگوست 1954 كنسرسیوم بین الملل و هیأت ایرانی توافق كامل را اعلام نمودند.

شركتهای تشكیل دهنده كنسرسیوم شركت نفت ایران و انگلیس عبارت بودند از استاندارد اویل نیوجرسی، استاندارد اویل كالیفرنیا، شركت گلف اویل، شركت تگزاس، شركت سكونی وَكیوم، شركت نفت فرانسه و رویال داچ شل.

شركت نفت ایران و انگلیس با 40% ، رویال داچ/ شل با 14%، شركت نفت فرانسه با 6% و پنج شركت نفت (اصلی) ایالات متحده هر كدام با 8% سهم؛ استاندارد اویل كالیفرنیا، استاندارد اویل نیوجرسی، سوكونی و كیوم، گلف اویل و تگزاس اویل سهامداران بودند.[ 113 ]