دولت بریتانیا تمایل داشت كه به دو دلیل بانك جهانی مداخله بكند. اولاً از دست دادن نفت ایران باعث شده بود كه بریتانیا حدود 25% دریافتی دلار خود را صرف نفت بكند، مشكلی كه كنایه آمیز است آن كه همزمان خواستار كمك بانك جهانی را نیاز داشت. دوم، اختلاف نفت با ایران ثبات اقتصادی خاورمیانه را تهدید می كرد.

در هر حال، در حالی كه بانك جهانی سعی داشت برنامه جامعی جهت خواسته های طرفین دعوا پیاده كند، دكتر مصدق مخالفت خود را در یك كنفرانس مطبوعاتی در تاریخ 26 دسامبر 1951، نسبت به شرایط طرح بانك جهانی بخصوص، نسبت به بكار گرفتن مجدد تكنسین های شركت نفت ایران و انگلیس، و فروش نفت به بریتانیا كه با تخفیف نرخ بین الملل بود، نشان داد. در تاریخ 31 دسامبر 1951، یك هیأت از بانك جهانی به رهبری هكتور پرودهم، رئیس قسمت وام این نهاد بین المللی و تركیلد رایبر، مشاور نفتی بانك جهانی وارد تهران شد.

چند روز قبل از ورود هیأت بانك جهانی به تهران، تظاهرات بزرگی نسبت به حل مشكل نفت توسط بانك جهانی در تهران انجام گرفته بود. بنابراین، هیأت خوشبین نبود كه كار آنها به نتیجه مثبت خواهد رسید. در اولین ملاقات خود با مصدق، به نماینده معاون رئیس بانك جهانی گفته شد كه پیشنهاداتشان باید در چارچوب قوانین ملی شدن نفت باشد. اما هیأت به كار و مذاكرات خود ادامه داد و پیشنهاداتی را كه از طرف رابرت ل. گارنر، معاون رئیس بانك جهانی آورده بود ارائه دادند. محتوای یادداشت چیز جدیدی نبود و مشابه چیزی بود كه دولت بریتانیا پیش بینی كرده بود كه قبلاً در این فصل گفته شد. مواردی نظیر صنعت نفت توسط یك هیأت مدیریت بی طرف اداره خواهد شد، كه به وسیله بانك جهانی انتخاب شده باشد و كاملاً مسئولیت صنعت نفت را به عهده گیرد. به علاوه مواردی مانند آنكه بانك جهانی قدرت كامل در بكارگیری و اخراج پرسنل خواهد داشت. این قدرت شامل موارد دیگر و مسائل مربوط به عملیات صنعت نفت هم می شود. و در آخر بانك جهانی از طریق فروش نفت از كانالهای معتبر پخش نفت، قرارداد صادرات عمده خواهد بست و سود تقسیم بر سه خواهد شد، یك قسمت برای ایران، یك قسمت برای تولید كنندگان عمده خارجی، و یك قسمت توسط بانك جهانی به صورت ذخیره نگهداری شود.

در سوم ژانویه 1952، دكتر مصدق پیشنهادات معاون رئیس بانك جهانی را به دلیل آنكه بانك جهانی می تواند در عملیات صنعت نفت در ایران فقط به عنوان نماینده دولت ایران دخالت نماید و نه به عناوین دیگر رد كرد. اضافه بر این، دولت ایران سود را با خریداران نفت سهیم نخواهد شد.

هیچ پیشرفتی حاصل نخواهد شد تا زمانی كه دولت ایران تأكید كند كه بانك جهانی فقط برای حساب ایران باید فعالیت كند.[ 41 ]