فصل سوم

الگوی تصمیم گیری نخبگان سیاسی بریتانیا در سیاست خارجی
حزب كارگر در قبال جمهوری اسلامی ایران

در فصل گذشته كوشش كردیم كه الگوی تصمیم گیری در سیاست خارجی بریتانیا در قبال جمهوری اسلامی ایران را مورد بررسی قرار دهیم.

مشاهده كردیم كه دولت بریتانیا چگونه تا امروز سعی کرده است سیاست خارجی خود را در قبال جمهوری اسلامی ایران هدایت نماید.

در فصل دوم گفته شد كه به سبب ضعف اقتصادی، بریتانیا مجبور است با ایالات متحده آمریكا همكاری نماید. دولت بریتانیا برای حفظ از منافع خود به تقسیم مسئولیتها با ایالات متحده مبادرت نموده است.

سیاست خارجی بریتانیا در قبال پیروزی انقلاب اسلامی در ایران و پس از آن در قبال جمهوری اسلامی ایران طبق گفته های فصل قبل، دیدگاه ایالات متحده آمریكا بوده است. زیرا از دید بریتانیا گسترش نفوذ آمریكا و همكاری با ایالات متحده آمریكا در منطقه خاورمیانه و خلیج فارس و رهبری آمریكا، باعث دفاع از منافع بریتانیا هم می شود.

سیاست همكاری بریتانیا با ایالات متحده آمریكا در قبال جمهوری اسلامی ایران و رهبری آمریكا، ادامه سیاست “روابط خاص” بین انگلستان و آمریكا می باشد كه در فصل قبل مورد بررسی قرار گرفت.

البته در فصل قبل ذكر شد كه روابط بریتانیا با جمهوری اسلامی ایران، در این كشور مانند مناسبات ایالات متحده آمریكا با ایران، ضعیف نشد و از بین نرفت. زیرا همانطور كه در فصل قبل گفته شد به دلیل شرایط اقتصادی خود، بیشتر تمایل به برقرار كردن مناسبات با جمهوری اسلامی ایران داشته است.

در این فصل ما بیشتر به تمایل بریتانیا به برقراری مناسبات با جمهوری اسلامی ایران می پردازیم. پس از پیروزی انقلاب اسلامی در ایران، و استقرار جمهوری اسلامی در این كشور در سال 1357 یا 1978 میلادی دولت كارگری در بریتانیا بر سر كار بود. لذا در این فصل الگوی تصمیم گیری در سیاست خارجی حزب كارگر بریتانیا در قبال جمهوری اسلامی ایران را مورد بررسی قرار می دهیم.

برای درك بهتر الگوی تصمیم گیری در سیاست خارجی حزب كارگر بریتانیا در قبال جمهوری اسلامی ایران، ابتدا به دكترین سیاست خارجی حزب كارگر بریتانیا می پردازیم.