حفظ منافع بریتانیا در قبال جمهوری اسلامی

ایران در قرن بیست و یكم:

در 24 ماه فوریه 1955، تركیه و عراق در بغداد یك معاهده نظامی دوطرفه امضاء نمودند. تركیه عضو سازمان پیمان آتلانتیك شمالی (ناتو)، از سال 1952 میلادی بوده است و بنابراین متحد غرب بود.

جهت تقویت دفاع خلیج فارس، و بستن راه شوروی برای رسیدن به آن، بریتانیا در 4 آوریل1955 به معاهده بین تركیه و عراق پیوست. در مقطع دیرتری در سال 1955 ایران و پاكستان به معاهده بین تركیه، عراق، و بریتانیا پیوستند.

آن پیمان كه بعداً به پیمان بغداد شناخته شد، با شركت بریتانیا، ایران، عراق، پاكستان و تركیه، یك خط دفاعی در مقابل نفوذ شوروی در راستای خلیج فارس تشكیل دادند.

ایالات متحده حامی پیمان بغداد به عنوان یك وسیله دفاعی در مقابل نفوذ شوروی در خاورمیانه بود، اما میل نداشت كه یكی از اعضای آن بشود. این به خاطر آن بود كه بریتانیا “به خاطر تقویت دفاع غرب (و برای سعی كردن جهت منزوی ساختن رهبر ملی گرای تندروی مصر، جمال عبدالناصر) “[ 1 ] مورد انتقاد كشورهای تندروی عربی قرار گرفته بود. عضویت آمریكا در پیمان بغداد “باعث توهین به كشورهای عربی تندرو مستقل می شد، و از طرف دیگر اسرائیل را هم البته به خاطر مسایل دیگر”[ 2 ] ناراحت می كرد،

بنا به گفته وزیر امور خارجه بریتانیا، سلوین – لُوید،

هدف اصلی ما در خلیج فارس تضمین دسترسی عادلانه به نفت و شرایط ثابت برای تولید آن می باشد.[ 3 ]

ایالات متحده، با این حال شروع به تحقق نفوذ خود در خلیج فارس كرد. توسعه روابط نزدیك با ایران به سیاست ایالات متحده در منطقه تبدیل شده بود، كه قبلاً در این كتاب به آن اشاره شد.

اخیراً علایم زیادی بوده كه نیروی دریایی ایالات متحده در حال ساختن موقعیت مسلطی برای خود در منطقه خلیج فارس می باشد.[ 4 ]